zondag 24 december 2006 door Dirk Leyman
Illustrator en kunstenaar Jan De Maesschalk (°1958) heeft een zwak voor lezende, in zichzelf gekeerde vrouwen. Adepten van de boekenbijlage van
De Morgen weten dat al langer. Vrijwel elke week is het uitkijken naar de fijnzinnige, melancholische illustratie waarmee hij de
Uitgelezen-pagina's van zijn handtekening voorziet. Nu is er een boek waarin al dat fraais is samengebracht:
De sublieme alleenheid bevat een selectie van de schilderijen en aquarellen die hij voor
De Morgen en het ter ziele gegane
Tijd-Cultuur maakte (een titel die herinnert aan die gave KMSK-tentoonstellingscatalogus uit 1993:
Het sublieme gemis én ook wel aan Dimitri Verhulsts
De helaasheid der dingen). De Maesschalks werk is aanzienlijk beïnvloed door Edward Hopper en doet herhaaldelijk denken aan de boekbeelden van de Duitser
Quint Buchholz, maar toch is zijn melancholie nooit écht droefstemmend. Daarvoor houdt hij te zeer van een ijle, soms zelfs zwoele lichtheid. Rudy Vandendaele, die het werk mag becommentariëren, schrijft dat De Maesschalks vrouwen "verdiept [zijn] in een parallelle wereld, verdronken met behoud van adem. Zo gelukkig mogelijk, in een zelfgekozen eenzaamheid" en noemt hem "een autonome planetoïde."
De sublieme alleenheid is uitgegeven bij stripuitgeverij
Oogachtend en bevat ook omlijstende essays van Bernard Dewulf, Jeroen Laureyns en Marc Ruyters. Op de website van het
Radio 1-cultuurprogramma
Neon kun je een recent
gesprek horen met Jan De Maesschalk over zijn boek.
Tags:
Geplaatst door Dirk Leyman op 24-12-2006
Verwante berichten
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening
