Eerste gedicht van 13-jarige Hugo Claus onder de hamer

De Clausindustrie draait op volle toeren. Nadat we onlangs berichtten dat op 13 december bij veilinghuis De Vuyst in Lokeren onder meer het manuscript van Suiker wordt geveild, heeft een oud-klasgenote van Claus nu het 'eerste gedicht' van de schrijver ter veiling aangeboden aan veilinghuis De Wit in Oostende, meldt deredactie.be. Het gedicht Grauwvuur gaat er op 26 december onder de hamer. De toen 13-jarige Claus schreef het expressionistisch aandoende gedicht over een mijnramp in de zomer van 1942 voor toenmalige klasgenote Mirjam Soetaert in de Rijksmiddelbare school in Kortrijk. Het is het vroegste gedicht van Claus dat tot op heden bekend is. Mirjam Soetaert, die samen met Claus in het tweede middelbaar Grieks-Latijnse zat, hield het gedicht 66 jaar bij. Het bleek geschreven op een pagina uit een schoolschrift en is gesigneerd "Claus Hugo" en gedateerd "22 zomermaand 1942" Op de voorzijde schreef Claus de boodschap "aan niemand toonen a.u.b." aan Soetaert. De nu tachtigjarige vrouw heeft gewacht tot na het overlijden van Claus om het gedicht in de openbaarheid te brengen. Met het gedicht wordt ook een schoolfoto, een proclamatieboekje uit 1942 en een briefkaart van Hugo Claus aan Mirjam Soetaert van latere datum geveild.
In Het Nieuwsblad zegt Soetaert, die toen het 'slimste meisje van de klas" was, dat ze "nooit zal weten waarom Hugo dat gedicht voor mij schreef": "Ik heb het al die tijd verborgen gehouden, want dat had ik hem beloofd. [...] Het waren "geen kinderachtige versjes over I love you of zo, wel een heel dramatisch gedicht over het leven in de steenkoolmijnen. We hebben maar een jaar samen in de klas gezeten. [...] Let op: van liefde is nooit sprake geweest tussen ons, van geen van beide kanten. Hugo was een lieve, vriendelijke jongen, al hij heeft hij me ooit eens doen struikelen in klas toen ik naar het bord moest komen (lacht). Maar voor de rest: niets speciaals. Hij viel ook helemaal niet op in de groep." Soetaert zegt dat ze meteen wist dat ze het gedicht moest bewaren: "Alleen jammer dat zo'n speciaal gedicht geschreven staat op een banaal blaadje uit een schoolschriftje." Na dat schooljaar in Kortrijk zag Claus Miriam nooit meer terug. De dame blijft het raadselachtig vinden waarom Claus zijn eerste gedicht aan haar offreerde. "Ik heb hem jaren later wel eens een brief gestuurd om te vragen hoe het met hem was en of hij nog wist dat hij mij ooit dat gedicht geschreven had. Hij antwoordde met een brief vanuit Amsterdam dat hij het zich allemaal niet zo goed meer herinnerde. Hij schreef er met de nodige ironie bij dat het waarschijnlijk kinderlijke ontboezemingen van grote liefde moeten zijn geweest."
Tags:
Geplaatst door Dirk Leyman op 11-12-2008
Verwante berichten
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening